Arystoteles to obok Platona i Sokratesa jeden z najsławniejszych filozofów Grecji. System filozoficzny, który został stworzony przez Arystotelesa silnie oddziałał na naukę europejską, a tomizm (chrześcijańska odmiana arystotelizmu) jest do dziś uznawany za oficjalna filozofię Kościoła Katolickiego. Arystoteles był założycielem szkoły filozoficznej w Ogrodach Likejonu co stało się źródłosłowem słowa „liceum”. Celem nauki, wedle Arystotelesa, jest wyprowadzenie stanu faktycznego z jego przyczyn. Możliwe jest to poprzez dwie formy: dedukcję, inaczej wnioskowanie o szczególnych przypadkach ze znanej ogólnie reguły lub indukcję czyli wnioskowanie o ogólnej regule na podstawie znanych szczególnych przypadków. Gwarancją poprawności wnioskowania ma służyć logika spełniająca funkcję porządkowania myśli. Arystoteles dokonał także podziału nauk na:

• teoretyczne - ich cel to formułowanie wiedzy dla niej samej np.: matematyka, fizyka czy metafizyka
• praktyczne - mają na celu formułowanie wiedzy dla osiągnięcia doskonałości moralnej np.: etyka, polityka
• pojetyczne (wytwórcze) - których celem jest formułowanie wiedzy, która może wytwarzać określone przedmioty.

Według Arystotelesa największą wartość mają nauki teoretyczne ponieważ opisują wiedzę dla samej wiedzy. Wśród wszystkich nauk teoretycznych metafizyka reprezentuje największą wartość gdyż dąży do zaspokojenia tylko i wyłącznie ludzkiej potrzeby poznania. To właśnie z teorii Arystotelesa wywodzi się powiedzenie „Nie poznamy prawdy, nie znając przyczyny”.